رئيس مرکز تربيت مربي کودک و نوجوان مساله هورا و جيغ کشيدن و سوت و کف زدن را در برنامه هاي کودک قابل پذيرش ندانست و ادامه داد؛«هرچند شايد بتوان از کف زدن با مسامحه گذشت، ولي در موارد ديگر بايد تجديد نظر شود، چرا که نادرستي آن مثل کراهت وجود مجسمه در مکان نمازگزار است، با اين توجيه که امروزه در ايران کسي از ديدن مجسمه به ياد بت نمي افتد، ولي بايد دانست که احکام اسلام تنها براي يک منطقه جغرافيايي مثل ايران نيست و همين الان در کشورهايي مانند هند بت پرستي رواج دارد. به هرحال سخن اين است که چرا ما با اين فرهنگ قوي ديني و ايراني، نوآوري نکنيم و لفظي را بر اساس فرهنگ و مذهب خودمان ابداع نکنيم و از الفاظي مانند هورا استفاده کنيم که هنگام روشن کردن آتش آن را بيان مي کردند.» وي در ادامه اظهار داشت؛«جيغ زدن مساله يي است که به نظر برخي روانشناسان انسان را از نظر رواني تخليه مي کند، ولي عادت دادن بچه ها به آن افزون بر اينکه در زندگي شهرنشيني کنوني حقوق ديگران را ضايع مي کند، متناسب با جايگاه يک برنامه تلويزيوني که بايد آموزنده و سازنده باشد، نيست.» وي با بيان اينکه طرب انگيز نبودن، متناسب نبودن با مجالس لهو و لعب و افسادگر نبودن شعر از ويژگي هاي موسيقي حلال است، بيان داشت؛ «مساله موسيقي از ديرباز در صدا و سيما مطرح بوده و درباره معيارهاي موسيقي مذهبي ديدگاه هاي فراواني مطرح شده است؛ اما آنچه اهميت دارد اين است که نظام اسلامي با موسيقي مخالف نيست و اگر کسي به طور مطلق مخالف آن باشد، اين مخالفت نظر شخصي اوست و نمي تواند براي نظام اسلامي دستورالعمل باشد.»